សណ្ឋាននៃសេចក្តីបង្រៀនរបស់គ្រីស្ទបរិស័ទ The Shape of Christian Teaching

26-គុម្ភះ-2018 - ម៉ោង 10:50:43am មានអ្នកខ្លះបានផ្តល់និយមន័យនៃការបង្រៀនបទគម្ពីរជាស៊េរីនៃប្រធានបទជាច្រើន។ គឺដូចជាមុក្តាជាច្រើនស្ថិតនៅលើខ្សែរ ប្រធានបទទាំងអស់នេះគឺមានសារៈសំខាន់ស្មើរគ្នាចំពោះពួកគេ។ ប្រសិនបើយើង បង្កើតគោលទ្ធិតាមរបៀបនេះ យើងអាចនិយាយថាការបាត់បង់មុក្តាណាមួយ គឺមានឥទ្ធិពលទៅលើសេចក្តីបង្រៀនបទគម្ពីរទាំងមូល ដូចគ្នានឹងការបាត់បង់មុក្តាដទៃទៀតណាមួយផងដែរ។ មានអ្នកខ្លះអាចនិយាយថាអ្នកនឹងមិនហ៊ានបាត់បង់មុក្តាណាមួយឡើយ ប្រសិនបើអ្នកត្រូវតែទទួលសំលៀកបំពាក់ជាភ្ញៀវសម្រាប់ចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងនៃស្ថានសួគ៌នោះ។ មានអ្នកដទៃអាចនិយាយថា ដរាបណាអ្នកមានមុក្តាមួយ ឬពីរស្ថិតនៅលើខ្សែរ អ្នកនឹងបានទទួលការស្វាគមន៍នៅឯតុរបស់ទ្រង់រួចហើយ។ មានអ្នកដទៃបង្កើតសេចក្តីបង្រៀននៃបទគម្ពីរជាកង់រទេះ ជាមួយនឹងដុំកណ្តាល កាំរទេះ និងគែម។ ពួកគេបានស្នើរឡើងថាកង់រទេះមិនអាចមានឡើយ ប្រសិនបើគ្មានដុំកណ្តាល គែម ហើយនឹងកាំរទេះខ្លះនោះ ប៉ុន្តែអ្នកខ្លះទៀតនិយាយថា វាអាចនឹងបាក់បែក ដោយគ្មានចលនានៃកង់រទេះ។ គ្មានការបៀបធៀបណាមួយក្នុងការចំណោមការប្រៀបធៀប ខាងលើមានភាពគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីពិពណ៌នាអំពីធម្មជាតិនៃការបង្រៀនបទគម្ពីរបានឡើយ។ វាជាការប្រសើរជាដើម្បីប្រៀបធៀបគោលទ្ធិនៃ បទគម្ពីរទៅនឹងរូបកាយរបស់មនុស្ស។ រូបកាយនៃគោលទ្ធិមិនអាចតាំងនៅបានឡើយ ប្រសិនបើព្រះគ្រីស្ទជាព្រះសិរសាត្រូវកាត់ផ្តាច់ចេញ។ វាអាចស្លាប់ភ្លាមៗ ដោយគ្មានចិត្ត (បេះដូង) នៃការយល់ដឹងរបស់យើងអំពីរបៀបដែលយើងក្លាយទៅជាសុច្ចរិតចំពោះព្រះជាម្ចាស់ឈប់លោត ទោះបើជាបេះដូង (គោលទ្ធិនៃការរាប់ជាសុច្ចរិត) អាចនឹងមានជំងឺក្នុងផ្នែកខ្លះ ហើយវានៅតែលោតនោះ វាជាសេចក្តីពិត។ ហេតុការណ៍នេះបានបង្ហាញជាភស្តុតាងនៅក្នុងពួកជំនុំមជ្ឈឹមសម័យ ដែលអធិប្បាយទាំងឡាយបានលើកកិច្ចការនៃការប្រព្រឹត្តល្អឲ្យខ្ពស់ ប៉ុន្តែជាការផ្តល់តម្លៃខុសលើកិច្ចការនៃការប្រព្រឹត្តល្អ ហើយនៅតែបង្អុលបង្ហាញដល់មនុស្សទៅចំពោះព្រះលោហិតដែលសង្គ្រោះរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ យើងអាចឃើញការយល់ដឹងនេះតាមរយៈគ្រីស្ទបរិស័ទសម័យនេះដែលបាននិយាយអំពីការចែកចាយនៃការសម្រេចចិត្តផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង ក្នុងការចូលមកក្នុងព្រះគ្រីស្ទ ហើយពួកគេនៅតែព្យាយាម ដើម្បីបណ្តុះការទុកចិត្តទៅលើព្រះគុណរបស់ទ្រង់។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើដៃគឺជាគោលទ្ធិនៃពិធីជ្រមុជទឹកបរិសុទ្ធត្រូវបានរបួស រូបកាយទាំងមូលអាចនឹងនៅរស់។ ប៉ុន្តែវាអាចហូរឈាមស្លាប់។ ប្រសិនបើជើងដែលជាគោលទ្ធិនៃពួកជំនុំបានស្វិតនោះ រូបកាយទាំងមូលអាចនឹងរស់នៅបាន តែយ៉ាងហោចណាស់វានឹងពិការ ហើយរូបកាយអាចដួលចុះបែកក្បាលផងដែរ។ ដូច្នេះសំនួរដែលសួរថា៖ “តើគោលទ្ធិត្រូវតែបរិសុទ្ធច្រើនបែបណា ប្រសិនបើមនុស្សស្ថិតនៅជាគ្រីស្ទបរិសុទ្ធនោះ?” ជាប្រភេទសំនួរមួយដែលលសួរខុស។ គោលបំណងទាំងមូលនៃការបង្រៀនព្រះគម្ពីររបស់យើងគឺត្រូវការឲ្យមានភាពត្រឹមត្រូវនិងត្រូវចំណុចគឺពីព្រោះ អ្នកជឿត្រូវការស្គាល់អ្វីដែលព្រះជាម្ចាស់ចង់ឲ្យយើងស្គាល់ និងពីព្រោះតែព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់គឺជាសេចក្តីពិត។ តែយ៉ាងណាមិញ កំហុសគោលទ្ធិដែលពេញដោយអំពើបាបគឺមិនតែងតែបំបែកបំបាក់ទំនាក់ទំនងរបស់យើង ជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ឡើយ។ ជារឿយៗ អាមេរិចខាងជើងត្រូវបានចោទប្រកាន់ថាមិនមានការចាប់អារម្មណ៍ជាមួយនឹងអ្វីដែលជា សេចក្តីពិត តែពួកគេចាប់អារម្មណ៍ទៅលើ “អ្វីដែលអាចមានដំណើរការ”។ សាបេក្ខនិយម (Relativism) ដែលពួកគេចាត់ទុកជាសេចក្តីពិតអស្ចារ្យគឺត្រូវបាននិយាយថា ដើម្បីគ្រប់គ្រងលើគំនិតរបស់មនុស្សនៅក្នុងវប្បធម៌របស់យើង។ ការយល់ដឹងនេះមិនទៅហាក់ដូចជាការពិត ប៉ុន្តែតាមពិតទៅគឺមានការយល់ផ្សេងៗពីគ្នាចំពោះអ្វីជាសេចក្តីពិត និងអ្វីជាការខុសឆ្គងតែចំពោះតែចំណុចទាំងឡាយណានៃជីវិតដែលពុំមានសារៈសំខាន់សម្រាប់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ នៅពេលដែលជួបនូវបញ្ហាសំខាន់បំផុតនោះ មនុស្សគ្រប់រូបចង់ស្គាល់អំពីសេចក្តីពិត គឺមិនថាវិធីដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហា ឬអំពីរបៀបនៃការស្វែករកសេចក្តីសុខសាន្តក្នុងចិត្ត។ មនុស្សគ្រប់រូបរង់ចាំដើម្បីស្គាល់នូវអ្វីជាភាពត្រឹមត្រូវ ហើយពួកគេតស៊ូវដើម្បីរៀនអំពីសេចក្តីពិត។ នៅពេលដែលយើងបង្កើតជាចំណងទាក់ទងជាមួយនឹងអ្នកណាម្នាក់ យើងចង់ស្គាល់សេចក្តីពិតអំពីមនុស្សម្នាក់នោះ។ យើងបង្រៀនដំណឹងតាមរយៈបទគម្ពីរដើម្បីបង្កើត ការប្រកបគ្នារវាងព្រះជាម្ចាស់និងអ្នកស្តាប់របស់យើង។ ការប្រកបគ្នានោះគឺពឹងផ្អែកទៅលើការសម្តែងនៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់នៅក្នុងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ កម្រិតត្រឹមត្រូវរបស់យើងនៅក្នុងការបង្រៀនអាចក្លាយទៅជាការបារម្ភនៃការរាប់ជាសុច្ចរិតដោយខ្លួនឯង។ យើងអាចខំប្រឹងប្រែដើម្បីពន្យល់បទគម្ពីរឲ្យបានត្រឹមត្រូវគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ព្រះជាម្ចាស់។ នេះគឺជាការយល់ខុសទាំងស្រុង។ តែផ្ទុយទៅវិញ យើងត្រូវតែគិតគូរឲ្យបានត្រឹមត្រូវថាសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើងឆ្លុះបញ្ចាំងអ្វី ដែលអ្នកសរសេរបទគម្ពីរបានសរសេរមក ពីព្រោះថាត្រង់ចំណុចនោះហើយគឺជាសេចក្តីស្រឡាញ់នៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចំពោះអ្នកដែលស្ថិតនៅជុំវិញយើង។ តាមរយៈការបង្រៀនព្រះបន្ទូលរបស់ទ្រង់ដោយភាពស្មោះត្រង់ យើងនឹងបំរើទ្រង់ដោយភាពស្មោះត្រង់ ដើម្បីនឹងស្អាងការប្រកបគ្នានៃព្រះអាទិករពេញដោយសេចក្តីស្រឡាញ់ជាមួយនឹង មនុស្សដែលទ្រង់បានបង្កើត ដែលពួកគេចង់ស្គាល់អំពីសេចក្តីស្រឡាញ់និងការអត់ទោសបាបរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ប៉ុន្តែកម្រិតត្រឹមត្រូវនេះគឺមិនមែនជាទីបញ្ចាប់ខ្លួនរបស់វានោះទេ។ វាជាមធ្យោបាយរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការ បង្កើតការប្រកបគ្នាជាមួយនឹងកូនរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ គម្រោងនៃការសន្មត់មុន និងសណ្ឋាននៃសេចក្តីបង្រៀនរបស់យើង Presupposition Frame and Shape our Teaching នៅពេលដែលគិតអំពីការបង្រៀនរបស់យើងនៃប្រធានបទជាក់លាក់នៃ សេចក្តីទាំងឡាយនៃព្រះគម្ពីរ យើងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាយើងតែងតែបង្រៀនប្រធានបទនេះពឹងផ្អែកលើមូលដ្ឋានដែលមានការសន្មត់ទុកជាមុន។ យើងគិតនៅក្នុងគម្រោងនៃគំនិត។ គម្រោងនៃគំនិត ឬការចងក្រងនៃការសន្មត់ជាមុនដឹកនាំផ្លូវដែលយើងអាចយល់ និងអនុវត្តប្រធានបទទាំងឡាយបានជាក់លាក់។ គម្រោងនៃគំនិតនេះបានបង្ហាញអំពីមូលដ្ឋាននៃទស្សនៈការពិតរបស់យើង។ វាបានកែច្នៃវិធីដែលយើងបានស្ថាបនាសំនួរអំពីជីវិតដែលមានសារៈសំខាន់ និងចម្លើយអ្វីអំពីការពិតដែលយើងត្រូវការ។ មានឧទាហរណ៍ចំនួន២ដែលអាចជួយពន្យល់យើងបាន។ នៅក្នុងសតវត្សរ៍ទី១៦ ពួកជំនុំលូធើរានបានប្រយុទ្ធទៅលើអ្វីដែលយើងហៅថា “Synergism” គឺជាគំនិតមួយដែលឆន្ទៈរបស់មនុស្សត្រូវតែរួបរួម ឬធ្វើកិច្ចការជាមួយនឹងព្រះគុណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក្នុងការកែប្រែអ្នកមានបាបទៅជាអ្នកជឿ។ ក្រុមទាំងពីររបស់ពួកជំនុំលូធើរានបានទទូចថា ព្រះជាម្ចាស់សង្គ្រោះមនុស្សមានបាបតាមរយៈព្រះគុណរបស់ទ្រង់តែមួយ។ តែយ៉ាងណាមិញ មានក្រុមមួយបាននិយាយថា វាអាចមានន័យបាននៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានអំណោយទានឥតបង់ថ្លៃរបស់ទ្រង់ អ្នកទទួលដែលជាមនុស្សជាតិគឺត្រូវតែបែរហើយរើសយកសេចក្តីសង្គ្រោះនោះ។ ពួកគេនិយាយថាភាពកត់ក្តៅនៃព្រះអាទិត្យគឺឥតមានបង់ថ្លៃអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែខ្លួនរបស់អ្នកគឺត្រូវតែសម្រេចចិត្តដើរចេញទៅក្រៅនៅក្រោមព្រះអាទិត្យដើម្បីទទួលយកកំដៅនេះ។ ក្រុមមួយទៀតបង្រៀនថាព្រះជាម្ចាស់បានប្រទានអំណោយទាននៃដឹកនាំក្នុងការដែរមនុស្សបែរទៅរកទ្រង់ គឺមិនមែនតាមរយៈការសម្រេចចិត្តរបស់យើងនោះឡើយ។ ក្រុមទាំងពីរបានពិភាក្សាអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ពីព្រោះពួកគេមិនបានលើកយកបញ្ហានូវកំរិតនៃការសន្មត់ទុកជាមុន ឬគម្រោងនៃគំនិតសន្មត់ទុកជាមុនឡើយ។ ក្រុមទី១បានសន្មត់ថាមនុស្សមានបាបពេញវិ័យគឺក៏ជាមនុស្សពេញវ័យដែលមានការប្រកបគ្នាជាមួយនឹងព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ មនុស្សពេញវ័យត្រូវតែឈោងដើម្បីទទួលអំណោយទានដែលត្រូវបានប្រទានមក។ ក្រុមមួយទៀតជឿថាដើម្បចូលទៅក្នុងនរគព្រះអ្នកត្រូវតែក្លាយទៅជាក្មេងតូច (ម៉ាថាយ ១៨:៣)។ ពួកគេបង្រៀនថាព្រះជាម្ចាស់នឹងលើកយកមនុស្សដែលទ្រង់នឹងធ្វើឲ្យពួកគេកា្លយទៅជាក្មេងទៅក្នុងព្រះហស្តរបស់ទ្រង់ ពីព្រោះមនុស្សមានបាបបានស្លាប់ក្នុងអំពើ បាបនិងការរំលងរបស់ពួកគេ។ ក្រុមទី១មានសន្មត់យកគំរូមនុស្សចាស់សម្រាប់ ការយល់ដឹងអំពីតួនាទីរបស់មនុស្សដែលព្រះបានបង្កើតនៅក្នុងការប្រែចិត្ត ដោយបានបង្កើតឡើងនូវគម្រោងគំនិតដែលមិនត្រូវបានអះអាងអំពីការពឹងផ្អែកទាំងស្រុងនៃមនុស្សដែលព្រះបានបង្កើតទៅលើព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះអាទិករឡើយ។ ក្រុមបន្ទាប់មកទៀតគឺបានសន្មត់ថាមនុស្សមានបាបបានស្លាប់នៅក្នុងសមត្ថភាពរបស់ពួកគេដើម្បីបែរទៅរកព្រះជាម្ចាស់ ហេតុនេះពួកគេត្រូវតែមានលក្ខណៈដូចជាក្មេង ដែលព្រះគម្ពីរបានដាក់ឈ្មោះថា “ការកើតជាថ្មី”។ អ្នកទេវវិទូទាំងនេះ បានចាប់ផ្តើមតាមរយៈការសន្មត់ថាមនុស្សជាតិគឺជាភាវៈដែលពឹងផ្អែកទៅលើព្រះជាម្ចាស់ទាំងស្រុង។ ឧទាហរណ៍ទី២ នៅក្នុងជម្លោះនៃព្រះវត្តមានពិតនៃរូបកាយនិងព្រះលោហិតនៅក្នុងពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ ពួកជំនុំលូធើរាន និងក្រុមលោកកាល់វិនបានជជែកវែកញែកអំពីអត្ថន័យនៃរបៀបដែលព្រះគម្ពីរទ្រង់មានព្រះវត្តមាន។ មានអ្នកដើរតាមលោកកាល់វិនខ្លះបានស្ម័គ្រចិត្តដើម្បទទួលយល់ព្រមថាព្រះគម្ពីរគឺមានព្រះវត្តមានខាងវិញ្ញាណនៅក្នុងពិធីលៀងព្រះអម្ចាស់ ប៉ុន្តែពួកគេបានបដិសេធចំពោះសេចក្តីបង្រៀនរបស់ពួកជំនុំលូធើរានដែលថារូបកាយនិងព្រះលោហិតរបស់ទ្រង់ ក៏មានព្រះវត្តមាននៅក្នុងនំបុ័ងនិងសា្រទំពាំងបាយជូរដែរ។ លោកកាល់វីនបានទទួលឥទ្ធិពលតាមរយៈគំនិតនៃអ្នកទស្សនវិទ្យារបស់សាសន៍ក្រិចគឺ លោកប៉្លាតុង។ ពួកគេជឿថាសម្ភារៈនិងវិញ្ញាណគឺមានភាពផ្ទុយគ្នា ហើយមិនអាចនឹងបញ្ចូលគ្នាបានឡើយ។ អ្នកដើរតាមសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកកាល់វីនបានសន្មត់នៅក្នុងឃ្លារបស់ពួកគេថា៖ “អ្វីដែលមានព្រំដែន (ឬសម្ភារៈ) គឺមិនអាចមានលទ្ធភាពដើម្បីគ្រប់ដណ្តប់លើអ្វីដែលគ្មានព្រំដែនបានឡើយ (ឬវិញ្ញាណ)”។ ពួកជំនុំលូធើរានបានទទួលឥទ្ធិពលនៃគំនិតមួយដែលខ្ពស់ជាងគឺគំនិតរបស់សាសន៍ហេព្រើរ ដែលពួកគេបានបែកចែកព្រះអាទិករចេញពីរបស់ទាំងឡាយដែលព្រះបានបង្កើត មិនថាជារបស់បង្កើតខាងសម្ភារៈ ឬខាងវិញ្ញាណ ជាជាងការដែលមើលឃើញ ឬមើលមិនឃើញ។ ហេតុដូច្នេះពួកគេជឿថាព្រះអាទិករគឺអាចប្រើប្រាស់របស់ដែលទ្រង់បានបង្កើតខាងសម្ភារៈនិងខាងវិញ្ញាណស្មើរគ្នា។ ពួកគេមិនជឿ វាមិនអាចធ្វើទៅបានសោះឡើយចំពោះភាពគ្មានព្រំដែន (អំណាចរបស់ព្រះជាម្ចាស់) ដើម្បីប្រើប្រាស់ភាពមានព្រំដែន (របស់របរដែលជាសម្ភារៈ) ដើម្បីគ្រប់ដណ្តប់លើអំណាចនៃការអត់ទោសបាបរបស់ព្រះជាម្ចាស់នោះ។ ទាំងពួកជំនុំលូធើរាន និងអ្នកដើរតាមសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកកាល់វីនបានជឿលើព្រះវត្តមានរបស់ព្រះគ្រីស្ទនៅក្នុងពិធីព្រះអំណោយទានដ៏ពិសិទ្ធនៃទីអាសនា។ អ្នកដើរតាមសេចក្តីបង្រៀនរបស់លោកកាល់វីនមិនអាចនឹងបកស្រាយព្រះបន្ទូលប្រសិទ្ធិតាមអត្ថន័យត្រង់បានឡើយ ដោយព្រោះតែគម្រោងគំនិតរបស់ពួកគេ តែយ៉ាងណាមិញ ទស្សនៈមូលដ្ឋានរបស់ពួកគេគឺមានភាពពិត។ គម្រោងនៃគំនិតគឺតែងតែទទួលឥទ្ធិពល តាមរយៈវប្បធម៌នៃវប្បធម៌ដែលគ្រីស្ទបរិស័ទបានរស់នៅ។ ប៉ុន្តែយើងត្រូវតែតយុទ្ធដើម្បីនឹងដាក់វិន័យទៅលើទស្សនៈភាពពិតរបស់យើង ដែលមិនអាចជៀសផុតនៅក្នុងផ្នែកនៃផលិតផលនៃវប្បធម៌របស់យើង តាមរយៈការសន្មត់ទុកជាច្រើនរបស់អ្នកសរសេរបទគម្ពីរដែលបានស្ថាបនាសម្រាប់យើង។ នៅក្នុងបទគម្ពីរតែយើងបានទទួលនូវការគាំទ្រចំពោះទស្សនៈនៃភាពពិតរបស់យើង។ គ្រប់ទាំងវប្បធម៌ដែលមានរចនាសម្ព័ន្ធអស្ចារ្យអាចនឹងធ្លាក់មកលើយើងចំពោះមើលចំពោះពិភពលោកស្ថិតនៅជុំវិញយើងទាំងអស់គ្នា នៅក្រោមទស្សនៈនៃការពិតនៃវប្បធម៌របស់យើងត្រូវតែស្ថិតនៅក្នុង ព្រះហឫទ័យរបស់ព្រះគ្រីស្ទ។ អ្វីដែលចង់មានន័យគឺថាស្ថិតនៅក្នុងបរិបទខុសគ្នា គ្រីស្ទបរិស័ទអាចនឹងជឿថាផែនដីមានរាងសំប៉ែត ឬក៏វាមានរាងមូល ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្រោមទស្សនៈពិតបែបនេះត្រូវតែមានទស្សនៈនៃព្រះគម្ពីរដែលព្រះជាម្ចាស់ជាអ្នកបង្កើតចក្រវាល និងគ្រប់របស់ទាំងឡាយស្ថិតនៅក្នុងចក្រវាលនេះ។ ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់តែមួយបានបើកកន្លែងនៃការប្រកបគ្នាដែលរឹងម៉ាំ ដែលបានបង្កើតអារម្មណ៍នៃភាពពិតរបស់យើង៖ ទស្សនៈរបស់យើងស្តីអំពីការប្រកបគ្នារវាងមនុស្សជាតិដែលព្រះបានបង្កើត និងព្រះជាម្ចាស់ និងចំណងទាក់ទងរវាមនុស្សនិងមនុស្សក្នុងលោកីយ៍នេះ។